Wethouder Bob Roelofs
Route Malburgen is een mooie traditie aan het worden!
De zon is nergens te bekennen, maar de aula van MFC de Malburcht, waar de opening van Route Malburgen 3 plaatsvindt, straalt toch. Ayse, Nazli, Hana, Ecrin, Gülnaz en Dicle, de zes deelnemende vrouwen, zijn gehuld in fantastische, feestelijke jurken en de muren en tafels zijn versierd met kleurrijke traditionele kleden. Op lange tafels staat een indrukwekkend assortiment aan heerlijke Koerdische specialiteiten te wachten om uitgebreid geproefd te worden. Maar zover is het nog niet. Eerst is er een splinternieuwe route die geopend én voor het eerst gelopen gaat worden!
Meer zien van
Een mooie traditie
Projectleider Florien trapt af met een kort welkomstwoordje en geeft het woord dan gauw aan Bob Roelofs, onder andere wethouder van erfgoed en burgerparticipatie. ‘Dit is de derde keer dat ik hier ben. Route Malburgen is een mooie traditie aan het worden!’ vindt hij. ‘Er is zoveel moois in alle culturen. Als je dat met elkaar verbindt, valt er veel te leren van elkaar. Kijken door een andere bril, daar wordt de samenleving beter van.’ Ook theatermaker Elize benadrukt het belang van elkaar leren kennen. ‘Het is zo gemakkelijk elkaar uit het oog te verliezen, zeker in deze tijd.’ En dan: ‘Grote dank aan de vrouwen die mee hebben gedaan aan deze route. Jullie verhalen hebben me heel erg geraakt en geïnspireerd.’
Brok in de keel
Dan is het tijd om het koude novemberweer te trotseren en eropuit te trekken met koptelefoons en groepsleiders. Er zijn vier groepen die gaan wandelen en een groep vertrekt met een bus. Op de Drieslag is de eerste deelnemer te horen. Hana vertelt er over haar heimwee en het Koerdische gemeenschapsgevoel. Elize geeft haar verhaal context en plaatst de luisteraar met beide benen op de Drieslag waar bijna net zo veel culturen als passanten zijn. Hana is zichtbaar geraakt als ze haar eigen verhaal hoort: ‘Ik kreeg een brok in mijn keel,’ zegt ze als de groep naar het volgende punt wandelt.
Wandelen en luisteren
Bij de beeldengroep Drie Vrouwen aan de Groene Weide is het verhaal en het gezang van Dicle te beluisteren. Het lied Malan Barkir begeleidt de luisteraars vervolgens naar Ayse een stukje verderop. Bij de sculptuur Hoofd in de wolken vertelt zij het verhaal van haar traditionele tatoeages. Ook Nazli al een beetje te horen, want zij vertaalt haar moeders woorden. Ayse is de oudste deelnemer en ze spreekt alleen Koerdisch. Via het speeltuintje aan Zuringstraat waar Gülnaz spreekt over eten en de Waterkersstraat die het toneel is van de herinneringen van Nazli, keert de groep verkleumd en wel weer terug naar MFC de Malburcht waar Ecrins verhaal de uitsmijter van de route vormt.
Door juist het kleine, het dagelijkse en het huiselijke te laten horen, kun je je makkelijk verbinden met de vrouwen die je hoort.
Een kleine, maar fijne kennismaking
Deelnemers en luisteraars zijn blij met het resultaat. ‘Ik wilde eerst niet meedoen,’ bekent Gülnaz. ‘Het was een soort nachtmerrie voor mij om mijn eigen stem te horen. Ook leek het me moeilijk om zo’n groot verhaal in het kort te moeten vertellen. Wat vertel je dan? Wat is het belangrijkst? Maar ik ben wel blij dat ik toch heb meegedaan. Het is de eerste keer dat er zo veel aandacht is voor het Koerdische verhaal.’ Bezoeker Judit vindt dat de verhalen in de audioroute goed gekozen zijn. ‘Door juist het kleine, het dagelijkse en het huiselijke te laten horen, kun je je makkelijk verbinden met de vrouwen die je hoort. Hoe je zelf op school hebt gezeten, hoe je klas eruit zag of hoe je daar zat, dat herinner je je zelf ook,’ legt ze uit. ‘Op deze manier blijft het niet alleen maar iets rationeels, maar maak je daadwerkelijk contact.’
Hartverwarmende hapjes
Iedereen snakt ernaar om op te warmen en hoe doe je dat beter dan door het eten van zelfgemaakte, hartverwarmende hapjes? Koerdische cake, fattoush, tabouleh, çiğ köfte, de borden worden vol geschept en komen allemaal weer leeg terug, want de Koerdische keuken is geliefd. Aan een van de tafels zit ook Rojhat te genieten van het eten en het gezelschap. Rojhat geeft de wekelijkse Koerdische les voor kinderen die is ontstaan naar aanleiding van deze editie van Route Malburgen. ‘Mijn vader was leraar en mijn grootvader ook,’ vertelt hij. ‘Ik vind het heel leuk om te doen.’
Er mag gedanst worden
De kinderen die hij lesgeeft, springen ondertussen overal tussen deelnemers en bezoekers door. Ook maken ze voor hun moeders lieve kaarten aan de knutseltafel die wordt bestierd door Brechtje van Ruimtekoers. Als alle magen gevuld zijn, barst het feest pas echt goed los. De volumeknop gaat open – Ecrin maakte een playlist vol Koerdische muziek – en in geen tijd stroomt de geïmproviseerde dansvloer vol en wordt er keihard gedanst. En zo wordt het een echte viering. ‘Dat was ook precies de bedoeling,’ aldus een glimlachende Rojhat en hij sluit aan in de kring dansers, waar ook Elize en Florien inmiddels onderdeel van zijn en dapper en met succes hun eerste lessen traditionele dans, zoals de baliyê en de xerzane, ondergaan.
