Bruisgezichten: een tour in eigen huis

De wereld overzien

Het thema van deze Bruisgezichten is uitzicht. ‘Ik woon op de negende verdieping en heb zelf een heel mooi uitzicht’, vertelt Gioia. ‘Op mijn balkon overzie ik de wereld en ik vind er rust. Ik was benieuwd: hoe is dat voor anderen? Waar kijken zij naar uit, wat is hun perspectief?’ Om daar achter te komen, schreef ze, om te beginnen, op een enorm bord in de hal een aantal vragen, zoals: wat is je naam, wat doe je hier en wat is je uitzicht? De foto’s, tekeningetjes en teksten die de bewoners hebben achtergelaten, geven een inkijkje in de verschillende levens die geleefd worden in het Bruishuis.

Vrijblijvend aanhaken

Het Bruishuis is een sociaal bewonersbedrijf, gevestigd in een voormalig bejaardentehuis van tien verdiepingen. De ruimtes op de eerste twee en de begane grond worden verhuurd aan kleine, voornamelijk sociale bedrijven en organisaties. Op de andere verdiepingen wonen mensen: 110 stuks, om precies te zijn. Om haar medebewoners te leren kennen, maar vooral om ze de mogelijkheid te geven elkaar te leren kennen, maakte Gioia vorig jaar een serie foto’s en verhalen die geëxposeerd werd in de hal van het Bruishuis. Het project was een succes – de behoefte aan verbondenheid bleek groot – dus ging Gioia vanaf januari op zoek naar nieuwe Bruisgezichten en manieren om het gemeenschapsgevoel in de flat te vergroten. Dat deed ze onder andere door middel van het geven van workshops: open ateliers waar bewoners vrijblijvend konden aanhaken. Het resultaat wordt vandaag gepresenteerd.

Kruisbestuiving

Maar eerst is er soep! Twee soorten maakte Gioia: tomaat en zoete aardappel. Om de tafel zitten zo’n vijftien mensen. Er is een voorstelrondje, want niet iedereen kent elkaar. Alleen al daarom is deze avond geslaagd: er zijn nieuwe Bruisgezichten aangeschoven. ‘Ik dacht dat jonge mensen altijd wel leuteren met elkaar, maar dat is dus niet zo’, vertelt Floortje, die samen met Walter beheerder is van het pand. ‘We organiseren een keer in de twee weken een buurtbios, maar toch kent bijna niemand elkaar. Zo stom. Het project van Gioia zorgt voor een kruisbestuiving. Er is zelfs al een appgroep ontstaan!’

Mini-expo

Dat laatste is een initiatief van Davy, die sinds een maand of twee op de achtste verdieping woont. ‘Ik zag Gioia voor het eerst toen ze in de gang een poster ophing over dit project. Ze vroeg of ik zin had om langs te komen. En dat heb ik gedaan. Ik was er elke dinsdag.’ Als de soep op is, vertelt Gioia hoe die dinsdagen verliepen. ‘Mijn Bruisgenoten waren open, we praatten over heimwee, over ziekte, over familie. Die drie kwartier werden al gauw drie uur.’ Samen met bewoners Luan en Davy maakte ze een prachtig vormgegeven serie postkaarten rondom het thema uitzicht. Voordat de Bruistour van start gaat, krijgen de gasten ieder een set en mogen ze een kaart uitkiezen waarop ze kunnen schrijven wat hun uitzicht is, of wat ze graag zouden willen zien. ‘If you are done, you can, ehm.. plak them on the window,’ zegt Gioia. Er ontstaat in no-time een gezamenlijke lachbui én een mini-expo.

Het dak op

De Bruistour bestaat uit een wandeling langs bedrijfjes als Fluks Zorgt, waar Zwaan en Josta mensen die het lastig hebben begeleiden achter de voordeur, en bewoners als Ali, die de lekkerste pistachekoekjes allertijden bakt en droomt van een eigen eethuis. Door het kleine trappenhuis, langs smalle gangen, de woning van Gioia (‘welkom in mijn museum!’) en onder tientallen kristallen bollampjes (‘carolientjes’, volgens Floortje) door, komen we uiteindelijk aan op het dak van het gebouw, waar alle Bruisgenoten met elkaar verzuchten hoe mooi het er is. Als iedereen daarna weer naar beneden gaat, neerploft om de eettafel en de poster met Bruishuisportretten bewondert die Gioia cadeau doet, is het officiële gedeelte ten einde, maar al het andere lijkt op het punt staan te beginnen, aan de enthousiast kletsende bewoners te zien.