Presentatie course Binnenstad van de toekomst

Op zoek naar de toekomst

Onder bezielende coaching van relationeel kunstenaar Lenn Cox creëerden de jongeren in duo’s hun eigen cultural probe – een object dat interactie met voorbijgangers uitlokt. Het werd een intensief en leerzaam traject. In het kader van Juni Modemaand tonen we hier wat de jongeren ontdekten tijdens de course en hoe dat in zijn werk ging. Verspreid over de Arnhemse binnenstad activeren ze op 12 juni hun (verrassende!) zelf ontworpen en gemaakte objecten. Van samenknoopkleed tot gedachtenplantenbak.

Het programma

Knoop het aan! – van Yinthe en Lindsay

Yinthe en Lindsay kozen het grasveldje tegenover een supermarkt. Onder het mom van een gesprek aanknopen, bedachten ze een picknickkleed, gemaakt van oude kledingstukken, waar iedereen die wil aan mee kan knopen. ‘Het is een heel eenvoudige techniek, iedereen kan het’, legt Yinthe uit. ‘Bovendien ben je dan lekker bezig en al doende klets je veel gemakkelijker.’ Ze knopen er nog een beetje kleed bij. ‘We zijn bang dat in de toekomst alles geld gaat kosten, ook in een park zitten bijvoorbeeld. Hier willen we mensen het plezier laten ervaren van ongedwongen samen zitten. En als we met een mens of zes knopen, hebben we in no time een groot, kleurig kleed!’

Van klimrek naar schrijftrui – van Inez en Maud

Even verderop praten Inez en Maud met voorbijgangers over wat hen blij en gelukkig maakt. Steekwoorden uit die gesprekken zetten ze op longsleeves. Dat wat mensen blij maakt, varieert van terrasjes tot buiten spelen en van een lekker vers croissantje tot hobby’s als boulderen en een boswandeling. Inez: ‘Onze weg naar de probe was best een lange. We wilden eerst namelijk een soort buitenklimrek voor volwassenen maken, om hun inner child terug te vinden. Maar dat werd zó ingewikkeld, dat we via een omweg bij ons mode-idee belandden. We merkten dat alleen al door samen te praten over blijdschap, we mensen blijer zagen vertrekken.’

Photobooth van de toekomst – van Ilse en Isis

Op het Brouwersplein staan Ilse en Isis met hun photobooth. Zij vroegen mensen naar hun wensen voor de binnenstad van de toekomst en maakten daarvan illustraties. Met die illustraties op grotere borden, vragen ze voorbijgangers om met hun favoriete symbool op de foto te gaan en zo hun gewenste binnenstad van de toekomst te verbeelden. Dat levert een serie polaroids op met korte verhaaltjes wie wat kiest en waarom. Bij de oefening kiest Astrid het bord met de stroopwafel: ‘Deze neem ik, zó ontzettend Arnhems, en zo lekker!’ Andere ideeën die Ilse en Isis ophaalden waren vliegende auto’s, speelplekken voor kinderen, verkoelend groen, huisdier-uitlaatplekken en meer zitplekken in de winkelstraten.

Plant je gedachten – van Chayenne en Alyssa

Chayenne en Alyssa maakten zelf op een ambachtelijke manier kaartjes met bloemenzaad erin, waarop de mensen een toekomstwens kunnen schrijven. Deze worden dan geplant in de zelfontworpen plantenbak van de twee: plant je gedachten! Samen vertellen ze: ‘We wilden weten wat mensen denken over de toekomstige stad én we houden van groen, dit was een mooie combi! Zelf dachten we bij de toekomst aan iets Romeins/Grieks, dus we hebben de bak en de zuil eronder in die stijl gemaakt. Het is iets anders dan die stalen, roestkleurige bakken die er nu staan, sierlijker. Het past ook bij het idee dat we oude gebouwen willen behouden voor de stad.’

Op zoek naar technieken uit een collectief geheugen – Jarno en Zola

Het eerste idee voor een probe van Jarno en Zola was een reuzenjeans. Zola: ‘Ons idee was om die gigantische broek te maken en daarmee mensen te trekken. Maar we besloten het om te draaien en mensen te vragen om óns te helpen om iets te maken van ingezamelde afgedankte spijkerbroeken. Dus nu zitten we hier achter onze naaimachines en vragen we mensen om ons te leren naaien. Zo leren we allerlei technieken, uit verschillende culturen en veel van vroeger.’ Jarno: ‘Technieken uit een collectief geheugen, heet dat geloof ik. We wilden leren werken met dat wat er al is. En het leuke is dat onze vraag ook een heel mooie gespreksopener is!’ (113)

Het proces – met relationeel maker Lenn Cox

Intensief, hier en daar stressvol en vooral waardevol

Lenn vertelt dat het voor de jongeren wennen was om geen afgebakende opdracht te hebben én geen besloten studio als werkterrein. Daardoor leek er heel veel mogelijk en toch ook weer niet altijd. Het was een puzzel om te bekijken wat haalbaar was, en om in die kansrijke omgeving op iets te focussen. Lenn: ‘Bovendien hebben ze allemaal een wens voor de toekomst, meer connectie tussen mensen, maar tegelijkertijd is het spannend om ‘zomaar’ mensen aan te spreken. Dat zorgde alles bij elkaar voor een intensief traject. Je maakt afwegingen als duo, maar ook samen met mensen die je niet kent, zoals voorbijgangers. Het ging erom dat ze zelf ontdekten wat ze wilden leren, dat ze ontdekten om vrijer te leren denken en maken. Hier en daar soms stressvol, maar zeker ook heel mooi en waardevol. Wat voor mij waardevol was? De jongeren staan anders in het ontwerpproces en kijken dus ook anders naar de wereld. Daar leer ik van!’