Pax van m’n hart
In deze samenwerking onderzoeken theatermaker Rianne, het Leger des Heils en Bureau Ruimtekoers hoe de verhalen van dakloze EU-arbeidsmigranten zichtbaar gemaakt kunnen worden.
Wij zijn hier.
Op 18 april is Daphne een van de eersten die meedoet. Het memoryspel duurt ruim twintig minuten. Iedere keer als er twee dezelfde kaartjes omgedraaid worden, vertelt Rianne een korte anekdote, vaak ondersteund met muziek, beelden of theater. ‘Het is altijd mooi om verhalen te horen over mensen die je nog niet kent of waar je geen weet van hebt en rijker en rijker met ervaringen te worden,’ vertelt Daphne na afloop. ‘Nieuwsgierig zijn vind ik belangrijk. Dit is een goede herinnering dat je zoiets niet één keer per jaar moet doen, maar dagelijks.’
Daphne, speelde Wij zijn hier. op straat
Het is altijd mooi om verhalen te horen over mensen waar je geen weet van hebt en rijker en rijker met ervaringen te worden.
Ze komen met bloemen
Op de houten speeltafel, die bij sociale werkplek EnWerkt in elkaar geknutseld is door degenen waar de verhalen over gaan, is van alles te lezen: namen, geboorteplaatsen, lievelingsgerechten. De volgenden die aanschuiven zijn Nanda en Frits. Via de kaartjes horen ze over Erek die fantastisch piano speelt, Adrian die rozen uitdeelt op Internationale Vrouwendag, Annet die in Nederland aankwam met een tas vol romantische boeken en luisteren ze naar het lievelingslied van Edgars. ‘Dit raakt me enorm,’ zegt Nanda na het verhaal over Adrian. ‘Ze worden hier als vuil behandeld en zelf komen ze met bloemen!’
Spelen en praten
Voor Wij zijn hier. liep Rianne een half jaar mee met de bewoners van Hotel Pax op de Beekstraat, opvanghuis voor EU-arbeidsmigranten. ‘Het was moeilijk om contact te krijgen met de bewoners,’ vertelt ze. ‘De contactmomenten waren steeds zo kort. Op een keer probeerde ik het te verlengen door het spelen van een spelletje en dat werkte!’ Met een grijns: ‘Alleen vond degene met wie ik het speelde het irritant dat ik er steeds doorheen praatte, dus ik dacht: ik moet iets verzinnen waarbij we wél kunnen praten.’
Rex, Leger des Heils
Dit is next level. Met geluid en opnames en fotootjes worden ze een mens. Dat zijn ze voor mij al lang, maar voor een doorsnee Hema-bezoeker in Arnhem zijn ze ‘zombies’ waar je voor moet uitkijken.
De smaak te pakken
Rianne begon met het maken van een memoryspel over zichzelf. Het spel liet onder andere zien waar ze woont, wie haar familie en vrienden zijn en waar ze van houdt. Vervolgens ging ze verder met een voorraad lege kaartjes en een printer en vroeg ze de bewoners om, bijvoorbeeld, hun lievelingsgerecht uit te printen. Toen de bewoners de smaak te pakken hadden, werd er steeds meer uitgeprint. Ook werden er foto’s gemaakt. ‘Talenten, erfgoed, er ontstond een hele stapel kaartjes waarmee ik ze, niet alleen aan mijzelf, maar ook aan elkaar kon voorstellen.’
Een brug slaan
Leger des Heils-medewerker Rex Hendriksen kent de verhalen van de (meestal) mannen die op straat leven. Hij werkt op de Beekstraat, is mede-initiatiefnemer van Pax van m’n hart en speelt ook een rondje Memory mee. ‘Ik vind het emotieniveau indrukwekkend,’ verklaart hij. ‘Het is zo persoonlijk en aangrijpend.’ Rex denkt dat het inzetten van kunst een goede manier is om de bewoners zichtbaar te maken en stigma’s te doorbreken. ‘Dit is next level. Met geluid en opnames en fotootjes worden ze een mens. Dat zijn ze voor mij al lang, maar voor een doorsnee Hema-bezoeker in Arnhem zijn ze ‘zombies’ waar je voor moet uitkijken. ’
Wordt vervolgd
Voor Rianne was Wij zijn hier. een eerste kennismaking met EU-arbeidsmigranten. ‘Er zijn nog veel meer verhalen te vertellen over deze doelgroep’, vindt ze. ‘Gelukkig volgen er nog meer rondes.’ Ter afsluiting van het memoryspel geeft ze de deelnemers mee: ‘Of deze mensen nu op straat of weer aan het werk zijn en of ik nou weet waar ze zijn of niet: ze zijn er. Neem hun verhalen mee en vertel op z’n minst een iemand over wat je hier gehoord hebt.’ Bij deze.
