In de spotlight
Het is druk voor de ingang van het stadhuis. Terwijl het publiek in groten getale toestroomt, is te zien dat de Nieuwe Arnhemse Meisjes zich klaar maken voor de avond. Op de derde trede van de brede trap achter de glazen pui van het pand staan twaalf vrouwen. In de spotlight, want het avondzonnetje verlicht precies hun verwachtingsvolle en ietwat gespannen gezichten. ‘Het is een plaatje om te zien’, merkt een van de bezoekers op.
Zwevend in de ruimte
Dan mag de trappelende menigte naar binnen. Projectleider Renée zwaait met een mysterieuze glimlach de deur open en iedereen stapt druk pratend de drempel over. Daar, zwevend in de ruimte, klinkt een stem die de bezoekers vertelt om hun jas op te hangen, hun spullen achter te laten en tegenover de Nieuwe Arnhemse Meisjes te gaan staan. De bezoekers fluisteren eerst nog, maar wanneer ze tegenover de gigantische trap staan, wordt het stil en levert iedereen zich over aan de stem.
Dat belooft wat
De stem belooft het publiek dat er een beloning staat te wachten, een sleutel naar iets moois en goeds. Maar het lijkt erop dat de bezoekers daar niet zomaar komen. Zij moeten zich verdelen in drie groepen en krijgen te horen dat zij niet mogen praten. Ondertussen blijkt de mysterieuze glimlach bij de entree ook een belofte te zijn geweest, want die straalt van het gezicht van elk Nieuw Arnhems Meisje en van dat van theatermaker Marene van Holk. Wat gaat er vanavond allemaal gebeuren?
Christina, City at Home
Al deze vrouwen hebben heel veel te bieden, alleen wordt het niet gezien.
Aan verwachtingen voldoen
Na het klinken van de gong worden de groepen elk naar een hoek van het gebouw gestuurd. De ene groep krijgt yoga, de andere gaat koken en de derde strijkt neer in een vergaderruimte waar een taallessen gegeven wordt. Wat de bedoeling is, wordt niet verteld, maar de Nieuwe Arnhemse Meisjes lijken het wel te weten. Zij doen alles voor, en de bezoekers moeten hen volgen. Soms giechelig of stuurs, maar de meesten lijken hun best te doen om aan de verwachtingen te voldoen. Dat lukt niet altijd. Op onverwachte momenten klinkt er soms ineens een NEE uit de monden van de Nieuwe Arnhemse Meisjes die de groepen leiden.
Geslaagd!
Na afloop van elke ‘uitdaging’, zoals de stem de verschillende activiteiten noemt, krijgt iedereen een fiche van een bepaalde kleur en moeten de bezoekers op de corresponderende trede van de inmiddels als regenboog vermomde trap gaan staan. Na drie rondes en evenzoveel muntjes is het voltallige publiek geslaagd voor de test en mogen zij door naar boven, want daar staat het diner klaar! De gasten schuiven aan een meterslange tafel, worden in verschillende talen welkom geheten door de Nieuwe Arnhemse Meisjes en uitgenodigd om kennis te maken met hun buren en verhalen te delen, want er mag weer gepraat worden!
Van ongemak tot weldaad
Dat laat niemand zich twee keer vertellen. Onder het genot van tabouleh, linzensoep, hummus, brood, köfte en salade wisselen de gasten aan tafel hun ervaringen van deze avond. Van ongemak tot weldaad, de meningen over de verplichte stilte lopen behoorlijk uiteen. ‘Ik dacht eerst: waar slaat dit op?’ vertelt bezoeker Jasmijn. ‘Maar toen ik op de trap stond en die stem hoorde zeggen dat we harder moesten werken en meer moesten participeren, snapte ik het ineens.’ Hoe het voelt om je te bewegen in een landschap waar je de regels en gebruiken niet kent en geen taal is waarin je je verstaanbaar kan maken: de gasten hebben er deze avond, zacht en zoet, een glimpje van opgevangen.
Jasmijn, bezoeker
Toen ik op de trap stond en hoorde dat we harder moesten werken en meer moesten participeren, snapte ik het ineens.
Een gelukkige dag
Tijdens het diner worden de gasten, behalve op zelfgemaakte lekkernijen, ook op mooie verhalen getrakteerd. Zo vertelt een van de deelnemers over een gelukkige dag in Syrië, een ander over het lievelingseten van haar vader, weer een ander over een vriendschap met een lammetje en ontroert de laatste met een herinnering aan haar moeder. Alle vrouwen stralen van top tot teen. Bastiaan van NewBees ziet het ook. NewBees helpt nieuwkomers participeren en inburgeren. Een van de deelnemers is zijn collega. ‘We hebben geholpen met koppelen’, vertelt hij. ‘En verder hebben we het proces op de achtergrond gevolgd. Verbinding maken via kunst en cultuur werkt zo goed: er worden andere vragen gesteld en er is tijd en ruimte om jezelf te laten zien.’
Deelnemer en Nieuw Arnhems Meisje
Door kunst en cultuur stellen we andere vragen en er is tijd en ruimte om jezelf te laten zien. De basis van verbinding.
Het experiment is voltooid
Daar is Christina van City at Home (een organisatie die zich inzet voor vrouwen in Arnhem) het helemaal mee eens. ‘Wat ik zo fantastisch vind, is dat de vrouwen het hele concept mee hebben bedacht en ontwikkeld. Daar ben ik groot voorstander van’, vindt ze. ‘Al deze vrouwen hebben heel veel te bieden, alleen wordt het niet gezien.’ Nou, dat is vanavond niet het geval. De Nieuwe Arnhemse Meisjes krijgen een staande ovatie als de voorstelling wordt afgesloten op, hoe kan het ook anders, de trap. Nog een keer klinkt de stem: ‘Het experiment is voltooid’.
