Kijk mee achter de schermen bij leerlingen van het Olympus College tijdens Wij zijn de Stad!

In het lokaal van docente Merel is het net een mierenhoop. Groepjes leerlingen verzamelen zich, overleggen, stellen nog laatste vragen en zoeken een professionele camera-met-statief op. De leerlingen van mavo 3 van het Olympus College zijn toe aan het filmen van hun docu in de wijk.

De wijk in

Het project Wij zijn de Stad, onder bezielende begeleiding van makers Hannemijn de Grood en Gioia Tolmeijer, projectleider Fleur én docent Merel van Heusden, is toe aan de filmmaakmiddag! Leerlingen van het Olympus College Benjamin, Arson, Daniël en Lex trekken de wijk in om te ontdekken wat mensen vroeger wilden worden en wat daarvan gekomen is. Verslaggever Floortje liep met ze mee!

Spannend op een goede manier

Onderweg praten we over hun eigen toekomstbeeld. Arson kwam acht jaar geleden uit Syrië. Hij blijkt op dertien verschillende basisscholen te hebben gezeten. Hij is blij dat hij nu al een tijd met zijn moeder, stiefvader en twee kleine broertjes een vaste plek heeft in Immerloo. Later wordt hij wiskundedocent. ‘Ik heb altijd veel gerekend. Nu heb ik gewoon wiskundige hersenen.’ Hij staat vandaag achter de camera. ‘Ik vind het spannend op een goede manier’, zegt hij. ‘De enige andere keer dat ik met een professionele (foto-)camera mocht omgaan, was op de bruiloft van mijn moeder, zes jaar geleden. Ik hing nogal aan haar en mijn oom wilde me afleiding geven op die dag. Mijn moeder vond mijn foto’s beter dan die van de ingehuurde fotograaf. Ik denk dat ik er wel een beetje oog voor heb.’

De Veronicastraat

Ze besluiten om de Huissensestraat over te steken en in het wijkdeel daarachter hun geluk te beproeven voor het filmen van de docu. Het wordt de Veronicastraat. Benjamin en Arson lopen een tuin in en bellen aan. ‘Kom, we moeten een beetje naar achter gaan staan, anders vinden mensen het misschien eng’ bedenkt Arson. ‘We zijn met een hele groep.’ Het motregent en veel mensen hebben geen tijd of willen liever niet. De jongens overleggen onderling dat het wel heel fijn zou zijn als ze ergens mogen binnenkomen, zodat ze niet in de regen hoeven te filmen met de dure apparatuur.

Niet echt het goede moment

Er staat een meneer buiten bij zijn auto. Als ze hem aanspreken, zegt hij gemeend: ‘Jongens dit is echt niet het goede moment. Mijn vrouw is hartstikke ziek en ik moet nu ook nog met de auto naar de garage.’ Toch is zijn nieuwsgierigheid gewekt. Hij wil weten wat ze precies aan het doen zijn. Eigenlijk wil hij al instappen, maar hij geeft nog even mee: ‘Ik wilde heel graag piloot worden. Maar (hij wijst naar zijn beetje afwijkende oog) dit hè. Ik werd afgekeurd. Mijn broers wilden eigenlijk helemaal niet zo graag en die werden wel goedgekeurd.’ De jongens zouden liefst meer horen, maar de man moet weg.

‘Leven precies zo overdoen’

Aangekomen bij een huis met gezellige sfeerlichtjes in de voortuin proberen ze het gewoon weer, vol goede moed. De deur zwaait open en een vriendelijke meneer vraagt: ‘Zeg het eens jongens, wat kan ik voor jullie doen?’ Voor ze het weten, zit de hele groep (natte jassen en schoenen in de gang) bij Willem en Marianne Speijers in de kamer. Er komt koffie en cola op tafel en een pak kerstkoekjes gaat open. Arson installeert de camera, heel voorzichtig en precies. Benjamin neemt de vragenlijst nog een keer door. Alex en Daniël kijken en denken mee. Het echtpaar duikt op de bank en vertelt alvast dat ze 52 jaar gelukkig zijn samen. ‘Loopt-ie al?’

Er moest geld op de bank

Het interview begint en al snel gaat het over vroeger. Dat je niet zomaar álles kon kiezen als beroep. Marianne: ‘Er moest geld op de plank, ik kom uit een groot gezin. Ik wilde graag kapster worden, maar ik kwam terecht in de chocoladefabriek. Je moest er gewoon zelf iets van maken. Dat heb ik gedaan, ik had altijd mijn bezigheden. Toen de kinderen kwamen, bleef ik bijverdienen met catering in kantines of met schoonmaakwerk.’ Willem begon in de horeca na een opleiding voor kelner en kok. Maar onder meer de afwijkende werktijden waren erg onhandig met een gezin. Hij kwam terecht bij de PTT (zo heette het nationale postbedrijf vroeger) en eindigde bijna vijftig jaar later bij het Ministerie van Binnenlandse zaken. Willem zou zijn leven precies zo overdoen, als hij kon kiezen. Dat vinden de jongens een mooi inzicht.

‘Dit was hartstikke gezellig’

Na het interview ontstaat nog een heel gesprek. Marianne en Willem zijn heel geïnteresseerd in de jongens. Arson maakt intussen nog wat shots van de huiskamer die mooi en bijzonder is ingericht. Vooral de pauw bij de vensterbank moet in beeld. Benjamin vertelt over het bijzondere beroep van zijn vader, die is predikant in Doornenburg. Arson vertelt over zijn ervaringen toen hij in Nederland kwam. Lex en Daniël vertellen over hun Chinese roots en dat er vanuit thuis verwacht wordt dat ze hard werken en het goed doen op school. Lex gaat ook vaak met zijn ouders mee om voor hen te tolken. Als de jongens weggaan en uitgebreid bedankt hebben, zegt Marianne: ‘Dit was hartstikke gezellig. Hier, neem allemaal nog wat koekjes mee. Als ik had geweten dat jullie kwamen, had ik meer aardappels geschild, dan hadden jullie kunnen blijven eten!’

Gewoon gelukkig

Buiten zijn de jongens opgetogen en opgelucht dat hun doorzettingsvermogen om vriendelijk te blijven aanbellen, beloond is. Benjamin vertelt onderweg terug dat hij van dit project veel meer leert dan op school. ‘Je gaat dingen bedenken, plannen, regelen. Je moet contact leggen, met mensen praten, nadenken over wat je wilt weten, doorvragen. Samen overleggen wie wat gaat doen en hoe. En straks weer samen kijken welke delen van de opnames we gaan gebruiken. Ik leer veel liever zo. Later word ik het liefst graphic designer of anders buschauffeur. In ieder geval iets praktisch.’ Daniël heeft geen idee wat hij later zou willen worden. Misschien wel ‘gewoon’ gelukkig? Dat lijkt hem wel wat.

Goud waard!

Eenmaal op school delen ze enthousiast hun verhaal. Docente Merel luistert aandachtig. Volgens haar is het een geweldig project met overduidelijk meerwaarde door het leren buiten de school. Ze doelt op zowel praktisch leren – voor het eerst alleen met de bus of afspraken maken en plannen – als op persoonlijke ontwikkeling. ‘Het project gaat veel meer leven als je op straat zelf iets moet organiseren. Je bent verantwoordelijk voor echte opnameapparatuur, je moet op tijd komen, je moet je netjes gedragen tegenover de mensen die speciaal tijd voor jou maken. Daar staat tegenover dat leerlingen zich zeer serieus genomen voelen (je mag filmen met professionele spullen). Ze krijgen waardering voor hun werk, bouwen zelfvertrouwen op (je probeert iets nieuws en het lukt, iets loopt anders en je lost dat goed op). Zulke ervaringen zijn goud waard.’

Merel, docent Olympus College

Leerlingen voelen zich serieus genomen. Ze krijgen waardering voor hun werk, bouwen zelfvertrouwen op. Zulke ervaringen zijn goud waard.

Lees hoe het project begon

Wil je meer weten of met ons samenwerken?

Dat lijkt ons heel leuk! Laten we samen aan de slag! We helpen je graag met het verduidelijken van je plannen, met een creatieve brainstorm. We luisteren goed en we houden ervan om te inspireren met onze inzichten. Interesse? Neem eens contact op met Fleur. Tot snel!

© 2024 Bureau Ruimtekoers